Właściciel małej firmy nie powinien musieć znać kodów 380 i 480
Rozmowa o e-fakturowaniu, powtarzających się błędach oraz kosztach uczenia klientów obsługi oprogramowania.
Dziś rozmawiałem z założycielem dużej firmy świadczącej usługi dla przedsiębiorstw w Zjednoczonych Emiratach Arabskich o praktycznym problemie e-fakturowania: wysiłku, jakiego wymaga nauka po stronie klienta.
Obsługuje wiele firm. Dla ich właścicieli faktura była prostą sprawą: jaką usługę wykonałem, ile klient ma zapłacić i kiedy?
System elektroniczny stawia ich przed nieznanymi wyborami. Na przykład: kiedy wybrać 380, a kiedy 480?
To kody rodzaju dokumentu. W emirackiej specyfikacji PINT AE 380 oznacza fakturę podatkową, a 480 fakturę poza zakresem podatku. Nie są to stawki. Zasada „380 z podatkiem, 480 bez” nie jest wiarygodnym skrótem: wybór musi odpowiadać sytuacji podatkowej firmy i transakcji.
Szczerze mówiąc, przed tą rozmową sam nie znałem różnicy.
Klienci jednak muszą wybierać. Błąd może spowodować odrzucenie podczas walidacji i uniemożliwić wysłanie faktury.
Jeden błąd kosztuje obie strony
Założyciel powiedział, że klienci mylą się często. Jego zespół poświęca wiele czasu na wyjaśnianie pól, pomoc w wyborze i tłumaczenie, dlaczego system odrzucił fakturę.
Ta praca stale wraca i pochłania czas zespołu.
Dla usługodawcy płynny proces fakturowania zamienia się w dodatkowe szkolenia, wsparcie i poprawki. Każde wyjaśnienie wymaga czyjejś pracy i zwiększa koszt obsługi.
Klient też jest sfrustrowany: chcę tylko wystawić fakturę, dlaczego mam się tego wszystkiego uczyć? Dlaczego system mający poprawiać wydajność dokłada mojej firmie trudności i kosztów?
Obie strony płacą za ten sam problem. Zostało ze mną pytanie:
Czy właściciel małej firmy naprawdę musi nauczyć się tych kodów, zanim będzie mógł dobrze prowadzić działalność?
Dlaczego pytać o ten sam fakt dwa razy?
Przywołałem zasadę projektowania: jedno źródło prawdy.
Każdy fakt biznesowy powinien być utrzymywany w jednym jasno określonym, wiarygodnym miejscu. Pozostałe części systemu korzystają z niego, zamiast wielokrotnie żądać nowej wersji od użytkownika.
Firma już prowadzi dane rejestrowe, status VAT, dane klientów, transakcji i dostaw. Jeśli wystarczają do podjęcia decyzji, dlaczego ekran faktury wymaga niezależnego wyboru kodu technicznego?
Z jednej strony są rzeczywiste fakty, z drugiej wybór z listy.
Jeżeli może on dowolnie nadpisać wynik wyprowadzony z danych, system dopuszcza dwie sprzeczne odpowiedzi. Potem komunikat błędu oddaje użytkownikowi odpowiedzialność za usunięcie sprzeczności.
Zdezorientowanie jest zrozumiałe: już podałem te informacje. Dlaczego mam decydować ponownie? Jeśli wybór był niewłaściwy, dlaczego był dostępny?
Klient kontaktuje się z usługodawcą, a ten angażuje kogoś do wyjaśnień i poprawek. Problem możliwy do rozwiązania wcześniej w projekcie produktu staje się ciągłą pracą serwisową.
Informacje znane programowi nie zamieniły się w zdolność pomagania użytkownikowi.
Ukrycie kodów nie oznacza pomijania złożoności
Rozliczenia podatkowego nie da się sprowadzić do „firma w wolnej strefie jest zwolniona” albo „eksport zawsze ma określoną stawkę”.
Znaczenie mogą mieć rejestracja, charakter transakcji, miejsce nabywcy i właściwe warunki. Czasem trzeba uzupełnić dane, czasem uzyskać potwierdzenie księgowego.
Właśnie tu program powinien wykonywać więcej pracy.
Ponownie używać potwierdzonych informacji, generować wyniki wynikające z reguł i przy brakującym kluczowym fakcie zadawać zrozumiałe pytanie biznesowe.
Jeśli wyjątek wymaga fachowej oceny, należy przekazać księgowemu pytanie wraz z podstawami, zamiast kazać właścicielowi zgadywać kod.
Chciałbym widzieć taki komunikat:
„Zastosowaliśmy sposób fakturowania wynikający z potwierdzonych danych firmy i transakcji. Pozostała jeszcze jedna informacja do potwierdzenia”.
Rygorystyczne reguły i walidacje pozostają potrzebne, ale we właściwym momencie. Problemy wykrywalne wcześniej nie powinny czekać na wypełnienie formularza, wysłanie i odrzucenie.
Dlaczego budujemy system operacyjny dla firmy
Faktura nie istnieje w izolacji.
Wynika z relacji z klientem, oferty lub zamówienia i dostawy towaru albo wykonania usługi. Następnie łączy się z wpływami, uzgodnieniami i księgowością.
Oddzielne narzędzie często wymaga ponownego przeniesienia i wyjaśnienia tego kontekstu. Dobre integracje też mogą rozwiązać problem, ale muszą dostarczyć dostatecznie pełne i wiarygodne informacje.
Budujemy SnapLedger, aby połączyć te działania w jednym systemie operacyjnym firmy.
Dane przedsiębiorstwa, klienci, sprzedaż, faktury, wpływy i księgi powinny korzystać ze spójnych faktów. Właściciele nie powinni być ludzkimi interfejsami między modułami, a usługodawcy stale przenosić i weryfikować tych samych danych.
Zgromadzenie danych nie oznacza automatycznego rozumienia wszystkiego. Nadal potrzeba jasnych reguł, okresów ważności informacji, historii zmian i w razie potrzeby potwierdzenia człowieka.
Dzięki tym podstawom program może wykorzystywać już otrzymane dane, zamiast zaczynać pytania od nowa na każdym ekranie.
Automatyzacja powinna być wyjaśnialna
Ukrywanie złożoności nie oznacza tworzenia niezrozumiałej czarnej skrzynki.
Domyślny proces powinien być prosty dla właściciela. Dla księgowego lub usługodawcy dokonującego kontroli podstawy decyzji muszą być dostępne:
Jakich danych użyto? Jakie reguły zastosowano? Co pozostaje niepotwierdzone? Dlaczego transakcja wymaga szczególnego traktowania?
Gdy dane się zmieniają, trzeba odróżniać nowe operacje od wystawionych dokumentów, a nie po cichu przepisywać przeszłość.
Użytkownik nie musi pamiętać kodów, ale powinien móc zrozumieć decyzję systemu.
Specjaliści zyskają więcej czasu na sprawy rzeczywiście wymagające oceny, zamiast ponownie objaśniać listę wyboru.
Niech ciężar nauki weźmie zespół produktu
Ta rozmowa przypomniała mi, że e-fakturowanie to więcej niż wysyłanie danych w wymaganym formacie.
Dla małego przedsiębiorcy sukces oznacza sprawne zakończenie rzeczywistej transakcji bez stawania się specjalistą wdrożeniowym na każdym kroku.
Dla usługodawcy dobry program powinien ograniczać powtarzalne wsparcie i ułatwiać skuteczną obsługę klientów.
Jeśli tylko kopiujemy pola standardu na ekran i wymagamy szkoleń, przenosimy złożoność na klientów i usługodawców. Płacą czasem, pracą ludzi i nieustannymi przerwami.
Naszą rolą jest rozumieć specyfikacje, przekładać je na jasne procesy i ostrożnie ograniczać wybory wymagane od użytkownika.
380 i 480 to mały przykład. Skłania mnie do pytania: pomagamy ludziom pracować czy uczymy ich dostosowywać się do programu?
Chcę, aby SnapLedger nadal szedł w pierwszym kierunku.
Otrzymuj Founder Diary + aktualizacje regulacyjne dla Twojego kraju
E-mail, gdy Richard opublikuje nowy wpis, oraz zmiany w przepisach ważne tam, gdzie mieszkasz. Bezpłatnie, z możliwością rezygnacji w każdej chwili.